«غم شکست»

به نیست و هست زندگی به مرگ میخندم

به چشم مست زندگی به مرگ میخندم

ازین هجوم حیله و سقوط سایه و

سکوت پست زندگی به مرگ میخندم

همه امید بودن و مسیر جاده را

اگرچه بسته زندگی به مرگ میخندم

ازین همه طناب دار و لوح انتظار

به روی دست زندگی به مرگ میخندم

ازین صدای گریه و سراب رفتن و

غم شکست زندگی به مرگ میخندم

ندانم آن خدا و این کرانه های غم

کجا نشسته زندگی؟ به مرگ میخندم

«برزخ»

بس که بد دیدم درین ویرانه عالم بد شدم

زین همه جور زمان و ظلم آدم بد شدم

در میان برزخ دنیای همواره سراب

با فریب آن بهشت و این جهنم بد شدم

عالم خندان و گریانم به حالم دیده است

کز شکوه پر شرار روح ماتم بد شدم

در شکست سنگ ذهنم در سقوط شیشه ها

من زدست آتشین غصه و غم بد شدم

از پلیدی های گردون این همه گفتم به عقل

گرچه با حکم جهان حیله من هم بد شدم

«زخم کهنه»

اسم تو رو میذارم کنار اسم پاییز

روح تو رو می بینم میون جسم پاییز

هر جا که برگ زرده یاد تو من میفتم

یاد همه روزایی که اسمتو میگفتم

یاد تو واسه ی من یه غصه توی درده

که تیرگی روزت منو دیوونه کرده

درد رو اگه بگم من شعله میشه زبونم

اگه نگم می مونه میسوزه توی جونم

بذار بمونه حرفت توی غروب ِ سایه

بذار میون شبهام به در بکوبه سایه

مثله یه زخم کهنه نمیره یادگارت

نشسته روی ذهنم سایه ی موندگارت

با غم دوری تو بیدار و بی تابم هنوز

با همه رویای تو با غصه میخوابم هنوز

عالم کابوس من مثل هجوم سایه ها

میزنه روی تنم فریاد مردابم هنوز

یاد تو می مونه و آزادی شبهای شوم

میشه نور زندگی این نور مهتابم هنوز

یاس این بیهودگی با نحسی ِ فرسودگی

میبره یاد تو رو تا گور سردابم هنوز

تا قیامت! حسرت بارون پرواز تو رو

دارم و میترسم از صحرای بی آبم هنوز...

«نقاب»

این همه زندگی کردم بدون ِ لوح ِ نقاب

یه روزم خودم نبودم توی این وهم سراب

گاهی توی زندگی نقاب رو صورت میذارم

شاید اینطوری خودم رو ببینم داخل قاب

وقتی که من خودمم میون این بیهودگی

میکشم با نفس ِ بی هدفم درد وعذاب

از خودم چیزی ندیدم بذار از نقش تنم

تا ابد دور بشم و نباشم آواره ی خواب

بذار قبل از اینکه نابودی بیاد سراغ من

خودمو خاک کنم از بودن یک طرح نقاب

«سقوط»

یه نفر باز اومده پیکر افکارِ منو

بکشه بیرون و آماده کنه دارِ منو

یه نفر اومده توی خونه ی خاطره ها

تا که با گذشته ها تموم کنه کارِ منو

میون مثلث ِ برمودا رفته این مدار

تا که نابود بکنه دنیای پرگار  منو

اومده با دلقکا شبیه یه نمایش ِ

خیمه شب بازی کنه دفتر اسرار  منو

میخواد از خوابیدن ِمرده های جسم عمود

افقی دار بزنه فکرای بیدار منو

قفس ِ دودای فکرای مزاحم منه

که میگیره نفس ِ مرده ی پندار منو

با سقوطم به ته ِ دره ی وارونه ببین

لحظه ی پریدن ِروح گرفتار منو

«نیست»

قصه ی آدم و حوا که میگن مسخره نیست

یوسف و عشق زلیخا که میگن مسخره نیست

خوشه ی گندم و اون وسوسه ی ابلیس شوم

منشاء ِ اون همه بلوا که میگن مسخره نیست

بازی دلقکای دربار ِ بی تاج ِ فریب

عرفان ابلیس رسوا که میگن مسخره نیست

قصه ی هزار و یک شب و هزار و یک دروغ

اون همه حرفای بیجا که میگن مسخره نیست

عصای آتشی و کشتی و سیلاب ِ بزرگ

جاده ی شکاف دریا که میگن مسخره نیست

نهرای جاری و باغای پر از حور بهشت

شعله ی داغ و مهیا که میگن مسخره نیست

بردن دین مبین رو همه جا با زر و زور

کشتن مردم دنیا که میگن مسخره نیست

این همه سد دل و مهر دهن ، دوزخ درد

برزخ ِ کابوس و رویا که میگن مسخره نیست

جایی که منطق و فکر ِ مردمش مسخره هست

باور این همه حرفا که میگن ، مسخره نیست

«بی معنی»

خیلی وقته که دیگه دنیا واسم بی معنیه

معنی زندگی و شادی و غم بی معنیه

گفتن مسئله ی بودنا و نبودنا

داشتن و نداشتن و زیاد و کم بی معنیه

واسه باوری که با گیوتین هم جون نمیده

خروار قرص خواب و شربت سم بی معنیه!

واسه مردمی که عقلشون پر از خرافه هاس

حرف زدن علیه ِ این ظلم و ستم بی معنیه

وقتی به گوش کسی نمیرسه ورد و دعا

این همه نمایشای راست و خم بی معنیه

حتی این ساز ِ مخالف زدنای بی صدا

وسط نعره ی مداح حرم بی معنیه!

وقتی بی معنی بشه تموم راه زندگی

دنیای حقیقتا مثله عدم بی معنیه

خیلی وقته که دیگه غزل- برام- وزن- نداره

حتی این بازیای قافیه هم بی معنیه!

«روی برگه ها»

فصل  عمر رفتنی همیشه توی پاییزه

انگار از تقویم سال روزی یه دونش میریزه

هر نفس که میکشی یه قدمه رو به فنا

هر قدم که میزنی یه رفتنه به ناکجا

روزایی بیاد که تو حسرت امروز بمونی

تو الان خاطره ای ولی خودت نمیدونی

دیروز ِ رفته ی تو روزای فردای تو بود

روزای مرده ی تو عالم رویای تو بود

اومد و هیچی از این شادی دنیا ندیدی

هیچی از روزای دیروزی فردا ندیدی

فرداها همیشه نیستن ولی دیروز می مونه

نامه ی کاراتو حتی توی خوابم می خونه

برگه های رفته ی عمر تو نابود نمیشه

هر چقدر بسوزونیش خاکستر و دود نمیشه

حتی بعد ازینکه این برگه ها رو حروم کنی

بعد ِ اینکه قصه ی بودنتو تموم کنی

می مونی گوشه ی قلب هر کسی که اسمشو

نقش خون ِدست خونی روی دیوارای خونه

بوی خون گرفته روح ِ نفس و هوای خونه

خون سرخ و گرم جونش رو گلوی پاره پاره

خنجری که توی دستاش  پُر ِ گریه های خون ِ

تو اتاق هوای گرمی پیچیده برای ابلیس

ردپای نحس شیطان روی ردپای خونه

از در خراب پشتی یه غریبه بیرون اومد

که تو اون شب خیانت نمیاد صدای خونه

جمله ی برو خدافظ با یه لبخند دروغی

توی اون غروب سرخی که نشسته جای خونه

«شهر آوار»

دوباره سکوت سردی که توی وجودم انگار

میگه لحظه های عمرو بی خودی زدودم انگار

که یادم میاره بازم نفسای بی هوا رو

که توی فنای دنیا مثه رنگ دودم انگار

مثه شیشه های سنگی توی آسمون طوفان

به کویر بی کسیها نفس یه رودم انگار

روی صحنه ی فریب ِ جاده های بی نشونی

که به سمت آسمونش مثه یه فرودم انگار

روی کاغذ سیاهی با یه خودکار سیاه رنگ

تو هجوم این رهایی قفسو سرودم انگار

رو به روی خط رفتن جلوی غروب نیستی

واسه چوبه ی افقها یه تن عمودم انگار

توی آسمون تیره ابرای سیاهتر از شب

واسه سایه های غصه مثه تار و پودم انگار

یه روزی صدای روحم میپیچه تو شهر آوار

که ازین زمین شوم ِ آدما نبودم انگار

«وهم»

اگه وهم سایه ها سایه کنه روی تنم

دیوار ِسنگی رو با یه تیکه شیشه میشکنم

اگه این مردگی ها شروع کنه زندگی رو

گردن ِ گیوتینو میزنه تیغ گردنم

ابرای چوبی به هم میخورن و بارون پَر

به تباهی میکشه تموم شهر آهنم

وسط میدون شهر، جوونیمو دار میزنم

بین اون پیرایی که تمومشون خود ِ منم

میندازم نقاب این آدما رو تا ببینی

سر دوستای منو روی تنای دشمنم

سر این عرفان تو خالی ِعرشو میکنم

مثه یه بت میذارم رو گردن اهریمنم

سیل خون جاری میشه میون کوچه های ذهن

«ا ل م»

اثر لحظه ی مردن توی زندگی من بود

انگاری لازمه مرگی که توی سکوت تن بود

همه ی روزای عمرم مثه یه توهم ِ شوم

ابر لندهور ماتی روی دریای لجن بود

یه تبر رو گردن حق واسه گفتن حقیقت

انتقام لاشخور من از همونکه بتشکن بود

هفتمین جونی که میداد به هجوم دار مردن

اثر لغزش مُهری که روی دل و دهن بود

دومین خط یه نسخه با یه شک نحس ملعون

ابله لجوج موجی با سرای بی بدن بود!

لحظه ی رفتن روحش دوباره دیدم هجوم ِ

الفا و لام و میما که رو تابوت کفن بود...

واسه چشمای پرنده رو شده دست مترسک

میشینه نگاه دلگیر به تن پست مترسک

تنای عروسکای خیمه شب بازی ِ نحسش

مونده رو طناب دار ِ خنده دار ِ این نمایش

بازیچه شدن دوباره نمیره از تو دلاشون

آتیش خشم سکوتی که همین مونده براشون

توی دستاشون یه پرچم مثه این سه رنگ مرده

که میگن باند مترسک حق ملتی رو خورده

به همون سبز فریب و به دل ِ سفید و ساده

رنگ سرخ خون میهن میشینه رو خاک جاده

رو میشه دست دروغگو آخرش همین ِحیله

نمی مونه رسم قدرت توی سرزمین ِ حیله

«سکوت»

صدای بارش بارون غصه، سکوت باغچه ی دلگیر پاییز

صدای شیشه های دلشکسته، صدایی با غم فرسوده لبریز

سکوت و انتظاری بی بهونه، کنار پیچک دلسرد آهن

میون پله های خواب و خسته، به یاد خاطرات روز ِ بودن

فرار نور خورشید درخشان، از آوار درخت ِ ظهر روشن

سکوت ابر آروم بهاری، از آواز نسیم شهر گلشن

طلوع نور محو پنجره ها، به روی فرش پر نقش خیالم

نگاهی به غروب بی صدای، شبای رفته ی رو به زوالم

درخت برفی شبهای سرد و چراغ خسته و بی خواب جاده

هجوم نور مهتاب سپید و نگاه آسمون صاف و ساده

به ژرفای تموم خاطراتی، که رفته قعر دریای زمونه

به رویای حضور روزگاری، که تابیده به رویای شبونه

من و این خاطرات ناشناخته، من و این نور کم سوی اتاقم

من و این لحظه های سرد و تاریک، میون کوچه های بی چراغم

«کبیسه»

کفنهای مشکی روی ، فاحشه های قدیسه

رودای خشکی میون ِ، کویرای سرخ و خیسه

کفه های این ترازو ، روی این صلیب "دست" کج

عدالت به زیر ِ"پای" یه دونه جلد ِ نفیسه

ابلیسای کرکسی که ، میزنن نقاب پاکی

تن دزدای آدمکش ، همه جا رخت ِ پلیسه

روی دیوارای مرده ، طرح دزدای روانی

که واسه سرای خونی ، میدوزن دوباره کیسه

می پیچه صدای درد ِ ، تنای رنج و شکنجه

توی مسجد و کلیسا توی معبد و کنیسه

همه لحظه های آروم، سر ِ ساعت ِ بیست و پنج

همه روزا سی ِ اسفند ، بدورِ از سال کبیسه

«آدما»

ذات شیطانی و خرقه های شوم آدما

قصه ی مضحک خلقت حروم آدما

زوزه ی گرگای منحوس و پلید روزگار

توی عالم شکنجه و هجوم آدما

حلقه ی دار ِ تباهی که مثه رسم ایناس

چطوری دار بزنی رسم و رسوم آدما

ستاره چرخ میزنه دور زمین مغزشون

سیاره ثابته توی این نجوم آدما

دلقکه آدمی که با ظاهری عادی بیاد

توی کشوری که دلقکن تموم آدما

از همه آدمیت یه اسمی همراه ایناس

درین دنیای درد و بی کسی ها

من از نامردمی ها می گریزم

گذشتم از کنار خلق دنیا

ولی در دام غمها می ستیزم

درختی بودم و در باد طوفان

میان شهر بی نامی شکستم

کنار سایه های سرد و ویران

اسیر نا امیدی ها نشستم

مگو دیگر تو از فردای روشن

وجودم خانه ای تاریک گشته

همینک در دل آینده ام من

زمان آرزوهایم گذشته

....

هجوم صخره ی تاریک و تیره

درخت سایه ها در کوه ، ویران

دو چشم زندگی بر مرگ خیره

کویر ِ غصه ها اندوده باران

به دشت سایه ها رویید ابری

چو دود تیره ای آن سوی خانه

میان آسمان برخاست قبری

کزان نوری زده بر روی خانه

به دشت غمزده رودی نروید

جز این دریای خون آلود، بی جان

وجود بی نشان حرفی نگوید

جز آنکه زندگی نابود ، ویران

زمین با بودنش پیمانه گشته

مذابی در دلش می جوشد انگار

ز خشمش خانه ها ویرانه گشته

به فریادی بگوید رنج ؛ آوار

....

به تیغ ناامیدی بر رگ ننگ

همان بهتر دلی مایوس باشم

گر از کفرم نگردم گرد آن سنگ

به از آنم که چون سالوس باشم...

جهانی را به تاریکی کشیدی

ز فانوسی که دارد نور تیره

به حکم حیله هر جایی خزیدی

که باشی بر جهان نور، چیره

چو خفاشی گرفتی پرچم عشق

نشستی بر رخ نور سپیدش

زدی خنجر به دین و عالم عشق

تو بستی آخرین راه امیدش

تو ای روباه منفور ریاکار

هزاران ننگ بر راه سیاهت

بسوزی در دل فواره ی نار

تو با این حیله ی رذل و تباهت

«مسیر لحظه ها»

شبیه بارش ِ چترا رو کویر لحظه ها

شبیه ایست زمان توی مسیر لحظه ها

شبیه پر زدن ِ پرنده های بی نشون

توی آسمون تاریک و اسیر لحظه ها

مثه حکاکی ِ پاکی روی لوح هرزگی

اسم آزادی رو دیوار اجیر لحظه ها

مثه رویش ِ تبر رو تنه ی درخت شهر

مثه مردن ِ یه عمر با نوک تیر لحظه ها

مثه بودن ِ نبودن ِ تموم بودنا

نفس زندگی و غروب پیر لحظه ها

شبیه شادیهای مسخره با رنگ سیاه

یه تولد دیگه تو مرگ و میر لحظه ها

حرف کارهای بزرگ میون بیهودگی ِ

شب نحس ِآخرین روز حقیر لحظه ها...

بسان رود پر موج و خروشان

ز سنگ و صخره ها دور از هراسی

ولی من را ببین مرداب سردم

همیشه مانده ام در ناشناسی

چو «آبشاری» که بی موج سقوطش

بمیرد در سرای نا امیدی

چو کابوسی که زندان سکوتش

نمی بیند به فریادش کلیدی

وجودم گشته در زندان غصه

ندارم راه پرواز و رهایی

چگونه ساحلم راهی بیابد

درین دریای درد و بی خدایی

برو ای رود زیبا و خروشان

تو با دنیای من فردا نداری

یقین دارم به دریا میرسی تو

که فرقی با دل ِدریا نداری

برو هرگز به این مرداب ویران

نگاهت را به سویش برنگردان

که فرداهای من خاک و کویر است

ولی فردای تو دریای باران...

....

یکی رودست و گوید شکر ایزد

یکی مرداب و گوید کفر یزدان

چه بوده حاصل ِ این رفت و آمد

چه بوده حاصل ِ این کفر و ایمان

....

دمیده چوبه ی دار تباهی

ز اشک غصه بر خاک نگاهت

نشسته جغد شوم روزگارم

به روی حلقه ی پنهان ماهت

ندارم راه پرواز و رهایی

فقط داری تو از جانم گلایه

که اینگونه به روحم غصه دادی

سرودی با سرایم رنج سایه

برای هر کسی بودی و هستی

برای من ولی هرگز نبودی

وجودم را به تیر غم شکستی

مرا در شهر بی شرمان زدودی

به هر کس آشنا گشتم درین شهر

به ظاهر ساده بود اما دورو بود

به رنج خنجر نیش زبانش

برایش هر شکستم آرزو بود

«رباعی»

بنگر که چگونه من فراموش شدم

در ظلمت کوچه های خاموش شدم

بنگر که درین سرای آواره ی شهر

با مردن سایه ام سیه پوش شدم

فرشید

توی حسرت چشای تو داره میگذره عمر

حسرتت توی دلم می مونه تا آخر ِ عمر

توی لحظه های نابودی این دقیقه ها

جلوی چشام داره رژه میره لشکر ِ عمر

میون روزای تکراری این هجوم غم

با یه جمله ی غریب سیاه شده دفتر ِ عمر

همه ی رویای با تو بودن از خونه پرید

خونه ی آرزوها خراب شده رو سر ِ عمر

از توی پنجره من می دیدمت اون روزی که

بارون چشمای من ریخت رو گل پر پر ِ عمر

بی خداحافظی تو راهی اون کوچه شدی

تا آتیش شهر دل بسوزونه کشور ِ عمر

روز رستاخیز ما بود و تو رفتی به بهشت

تا نصیب ِ من جهنم بشه تو محشر ِ عمر...

حالا چن سالی میشه که دوری از دیدن تو

رو گلوم فشار میده تیزی این خنجر ِ عمر

اما خونی از گلوی غصه هام در نمیاد

تو رگای زندگی لخته شده جوهر ِ عمر

پروازی اسیر...

آنچه باقی ماند از دنیای من

از سرای مانده در رنج و قفس

بی قراری بود و پروازی اسیر

عالمی ویران و بلوا بود و بس

آنچه باقی ماند از رویای من

از تمام آرزوهای نهان

درد کابوسی معلق بوده تا

گریه های ناگزیر آسمان

آنچه باقی ماند از فردای من

لحظه های سرد دیروز منست

حاصل آن غصه های ماندنی

خنده های ممتد اهریمنست

آنچه باقی ماند از کابوس من

از هجوم ضجه در خواب و عذاب

کوچه های ناتمام سایه بود

سایه ای در انتهای آن سراب

آنچه باقی ماند از فریاد من

آه سردی در فضای خانه بود

در هجوم غصه های نا امید

آتشی از حیله ی افسانه بود

آنچه باقی ماند از رویای من

در کنار پهنه ی مرداب مرگ

جاده هایی بوده آنسوی سکوت

زیر نور روشن مهتاب مرگ...

چه سود...

از هجوم ابر باران بهار

در گذرگاه سکوت روزگار

تا تمام سایه های ماندگار...

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

از دل فردای سرد و نا امید

تا حضور نور مهتاب سپید

زیر طوفانی چو باران تگرگ

در خیابانی پر از پرواز برگ

می روم سوی تباهی های مرگ...

این جهان و عالم پوچ و تباه

مردمانی پا اسیر و بی پناه

مانده اند در عالم درد و گناه

این چه رنجی بوده بر انسان درد

این چه ظلمی بوده از دنیای طرد

در جهان حرص و بیداد و نبرد

از چه راهی آمدیم سوی وجود

عالمی غیر از هجوم شک نبود

آمدن در خانه ی فانی چه سود...

فرشید

{صلابه}

مثه خشمی که به عقلم میزنه شُخم و کویر...

میشه از بارون خاکی همه ی روح اسیر

مثه تیری که میاد رو تن صخره های مرگ

طناب دار رو ازش میسازه روی جسم تیر

مثه دستی که میاد از توی قاب پنجره

میکشه وجودمو توی جهنم و اجیر...

میبره روح منو رو سر دروازه ی شهر

آویزون میکنه با طنابی از جنس حصیر

یا کفنهایی که میلرزه توی باد و غبار

که گذاشتن رو تن مردم بیمار و فقیر

شبیه اشکای بی مردمک ِ چشم ِ تهی

رو زمینی که ازین خون سیاه نمیشه سیر

مثه دیواری که منتهی میشه سوی صلیب

جای صلابه میشه دیوارشو و رو به مسیر...

نشونم میده سر ِ جنازه های بی بدن

از زن و مرد و جوون و حتی از آدم پیر

توی اون مزرعه ی بدون آب و زندگی

مثه خشمی که به عقلم میزنه شخم و کویر...

{حبس}

یه اتاق با نور مهتاب با درای چفت و بسته

یه لیوان خالی و سرد رو میز خرد و شکسته

از صدای بی صدایی یه تجسم خیالی...

روبه روم نشسته حجمی مثه یه وجود خسته

توی آینه عکس روحم ثابت و بدون حالت

زل زده به اون در نحس که نداره قفل و دسته

دری که شده شبیه دیوار و راهی نداره

توی کلبه ای که انگار رو بلندیهای پسته

کی میبینه تیرگی رو توی این جهنم سرد

یه نفر تو حبس روحش مثه سایه ها نشسته

نور ماه دوباره کم شد باز اومد غم سیاهی

یه اتاق و رنگ ظلمت با درای چفت و بسته...

{قطار عمر}

قطار عمر اگه بره بر نمی گرده تا ابد

زندگی توی غصه ها شبیه درده تا ابد

شبای تار و بی صدا مثله سکوت موندنی

روزایی که تو حسرته همیشه سرده تا ابد

آبی نمیشه آسمون مثله غروبه روزگار

حتی بهار لحظه ها به رنگ زرده تا ابد

قلبی که از گذشته ها می گیره با یه خاطره

می مونه مثله آدمی شبیه برده تا ابد

قلبی که پرسه میزنه داخل شهر مرده ها

می مونه توی برزخه اون ور نرده تا ابد

ترسی که از حقیقت و نبودن و تباهیه

رازایی که نمی مونه پشت یه پرده تا ابد

تموم نمیشه ماتم و جنگ و ستیز و کینه ها

حرص وطمع با آدما توی نبرده تا ابد

آدما میرن و میان دنیا می مونه رو مدار

دنیا قطار عمرشو روونه کرده تا ابد...

{گذشته}

آب سکوت لحظه ها از سر ما گذشته

ببین گذشته ی منو ببین کجا گذشته

با سنگ بی کسی بزن به شیشه ی امیدم

کار من از معجزه ی کار خدا گذشته

تو سادگی فکر میکنی دنیا همش خراب نیس 

دنیا از این بازی واین سادگیا گذشته

سراومده زمونه ی شعبده و خرافه

دوره ی بازار شدن ورد و دعا گذشته

رو در و دیوار خونه پاشیده رنگ غصه

روزای خوب زندگی تو اشتبا گذشته

هر چی که رفت و خاطره مونده ازش سرابه

برنمی گرده لحظه ها گذشته ها گذشته...

{سکوت}

غروب و این سکوت و قلب غمگین

میون ابر سرخ و کوه سنگین

و چشمایی که تو خواب و خیاله

که مرگ رو میکنه همیشه تمرین

زده رو غصه رنگی ارغوانی

صدای پای سنگین شیاطین...

پیچیده رو کویر آسمونا

مثه فریادی از ناقوس نفرین

شبیه لحظه های تلخ دنیا

مثه پرواز روح و مرگ ننگین

بگو شاید در اون دنیای نابود

بگیرم لحظه ای آروم و تسکین...

{پوچی}

امروز یه روز شاده ولی چه فایده داره

فردا یه روز ساده ولی چه فایده داره

از دل غصه ها و گلایه های دنیا

زدم به کوه و جاده ولی چه فایده داره

بعضیا غرق پول و شادیه روزگارن

با صد هزار افاده ولی چه فایده داره

آخره هر کسی رو ببینی خاک گوره

میگی خوشی زیاده ولی چه فایده داره

هر چی میگم نگاه کن به این جهان داغون 

دنیا توی فساده ولی چه فایده داره

از این هجوم پوچی برم شبیه خیام

تو خط جام و باده ولی چه فایده داره!

{ایرانی ام همیشه}

چی کار داری به اون که یه کم روانپریشه

به مکتب دروغی که فاسده تو ریشه

چی کار داری به ظلم و دروغ و مکر و حیله

به حیله ای که داره میکوبه مثله تیشه

چی کار داری به فقر و خیانت و تباهی

به حقه ای که شاید بمونه تا همیشه

چی کار داری به سنگی که پیش پای لنگه

به خون مردمی که پر شده توی شیشه

اگه بمونه این طور برات چه فرقی داره

از تو و روزگارت هیچ چیزی کم نمیشه

بهم نگو که اینجا همه میون خوابن

هر کسی رو ببینی به فکر زندگیشه

اگه تو بی خیالی من مثه تو نمیشم

اینو میگم بدونی: ایرانی ام همیشه

{میگرن}

مثه میگرن یه دفه می آی رو نصفه ی سرم

مثه آهن میزنی زنگی تو زنگ آخرم

شبیه مداد تراش پاک میکنی دفتر مشق

پاکنتو میکشی روی کتاب و دفترم!

مثه نسخه های قرص میپیچه بوی الکل

انگاری گیر میکنه تو داروخونه لنگرم

توی مسجدا میاد صدای نعره ای عجیب

برم از خدا یه کم عرفان فابریک بخرم!

میشینم تو مسجد و تسبیح رو میگیرم تو دست

شیطونه سجده کنان میگه {سلام ...برادرم}

{انگاری راهتو گم کردی که اومدی عزیز}

{ولی تو خوش اومدی به مرز و بوم کشورم}!

یه دفه وا میکنم چشمم و میبینم که باز

دارم از جاده ی ابلیسای تیره میگذرم

توی این توهمات مثل آسانسوری سریع

یه روزی تو برزخ و یه روز تو حوض کوثرم!

جای سایه با خودم گاهی عوض میشه ولی

توی لحظه های شب من از شبم سایه ترم

روی آسمون شب رود خیابونای شهر

مثه برج آبشاری میرزه توی محشرم!

محشرم آتیشه این میگرنمه که توی خواب

میریزه آب به روی مغزم ودرجا میپرم

اومدی تو فکر من حالا دیگه برو بمیر

که برای مردنت مدتی هس منتظرم

هذیونهای سرم پله ی پر پیچ و خمه

که منو میبره به عمق سکوت باورم...

«یغما»

هم لحظه های عمر ما هم جان ما را میبرد

او باور دیرینه را آن سوی دنیا میبرد

هم عاشقان خانه را هم باور پروانه را

مانند شمعی شعله ور او سوی یغما میبرد

بیغوله های جان من آن خانه ی ویران من

چون قایق ویرانه ای تا روی دریا میبرد

او با سکوت لحظه ها تا کوچه های ناکجا

دیروز تاریک مرا تا نور فردا میبرد

فرسوده بودم بی صدا در ظلمت می خانه ها

می آید و چون هاله ای من را از اینجا میبرد

دنیا و نور آسمان همواره در این جستجوست

دنیا وجود عشق را تا آسمانها میبرد

یا میرسم تا عشق او یا هم به نابودی رِسَم

جان مرا تا وادیِ کابوس و رویا می برد

از راز پرواز و سفر هرگز نمی داند کسی

ما را به مرز دیدنِ شهر معما می برد

«بیکران»

زنده به گور میشوم با کفن نگاه تو

سوی ترانه میروم تا قفس گناه تو

قلب شکسته ی مرا تیر کمانه می کنی

تا به نشانه میرسم با نفس پناه تو

آن رخ رو به روی من رفته به آرزوی من

مات نگاه عالمی گشته به سوی شاه تو

خیره شدم به آسمان تا به سکوت کهکشان

حسرت زندگی شده دیدن روی ماه تو

شاپرکی نمی رود تا مه جستجوی دل

قاصدکی نمی رسد با نفحات راه تو

ای که بسان شبنمی یوسف قصر ماتمی

این همه ناله میرود تا به سرای چاه تو

ای رخ شهسوار ما باز بیا به خانه ات

آتش دوزخی بزن آنکه ندیده جاه تو

لحظه ی دیدن تورا خیره شوم به آسمان

باز بیا که بیکران نیست چو تکیه گاه تو

«کوچه های بی سرا»

جاذبه ی وجود تو سوی تو میکشد مرا

گرچه روانه میکنی روح مرا به ناکجا

باور روح مرده ام رفته به سوی آسمان

وادی جان خسته ام روی زمین مرده ها

شاعر نور زندگی آدمکان بی وجود

عارف لحظه های من اهرمنان بی خدا!

خیره شدی به شیشه ی خانه ی بی ندای من

زانکه مرا توهمی همچو خیال بی صدا

میرود این سراب من به روزگار خواب من

جان مرا تو می بری به خانه های بی ندا

مرگ ترانه های من همچو غروب بی کسی

راه مرا تو می بری به سوی آتشی رها

خانه به خانه می روم همچو فسانه میشوم

میرسد این صدای من ز کوچه های بی سرا

«ای عشق»

با ناز نگاه و لب خندیده برفت

با موی سیاه و رخ تابیده برفت

او رفت ولی برای دیوانه ی عشق

از دل نرود هر آنکه از دیده برفت

افسوس که همره دو چشمان چو شمع

پروانه ی دل چو روح ترسیده برفت

انگار که باور غرورم با درد

افسون نگاهی شد و رنجیده برفت

پرواز شب و ترانه ی آبی نور

مانند ستاره های خوابیده برفت

افسوس که آه من ندارد راهی

اسراردلم چو راز پوسیده برفت

ای عشق چرا تو خانه کردی اینجا

فریاد تو ایمان مرا چیده برفت

ای عشق برو که بی تو آسوده ترم

آن شادی من چو اشک باریده برفت...

«فرشید»

سرای شعله ها

یاد زمن نمی کنی، تاج سر وجود من

نام مرا نمی بری ای همه تار و پود من

بی تو مرا به سادگی مرگ ترانه میشود

گرچه تو را چه میشود بودن و یا نبود من

حاجت بی صدای من تا برسد به آسمان

یاد تو قبله می شود  گر برود سجود من

این همه ماجرای من سایه به سایه میرود

تا برسد به عالمی یاوه شود سرود من

اشک مرا تو دیده ای ماتم جان من بیا

یاد تو همچوآتشی خانه کند به رود من

زیر درخت زندگی گر بروم به روی دار

روح تو پرسه میزند دور تن عمود من

زانکه تمام آتش ِ روح تو باور منست

تا به سرای شعله ها خیره شوی به دود من

منکه هنوز مانده ام منتظر ِ که مانده ای

لحظه ی رفتنم بگو آمدنت چه سود من؟

آتش عشق

من آن مسافر رازم به کوی آتش عشق

که میروم چو نسیمی به سوی آتش عشق

به آسمان نگاهت همیشه می گویم

نریز آب خیانت به روی آتش عشق

صدای عرصه ی میدان ساحران تهی

تمام روح مرا کرده گوی آتش عشق

لهیب آتش جانسوز آشنایی ها

شکسته بغض مرا در گلوی آتش عشق

نگاه دور تو را با ستاره ها دیدم

که شانه میزند آنجا به موی آتش عشق

میان آن همه عطر و بهاره ها دیدم

که بوی پاک تو آمد ز بوی آتش عشق

ترانه های خیالم چو رود غمها بود

شبیه راه تو رفته به جوی آتش عشق

زمان رفتن من لحظه ای دعایم کن

دعای دست تو گشته سبوی آتش عشق

همیشه بوده ام اینجا به حسرت دیدار

که چشمهای تو بوده سکوی آتش عشق 

«فرشید»

اشک در چشمان طفلی بی کس و دلسوخته

می درخشید آن ورای آتشی افروخته

با دلی آکنده از درد و وجودی بی پناه

چشمهایش را به دنیای سیاهش دوخته

در سکوتی ساکن و در آن نگاه بی گناه

عالمی با غصه های روزگار اندوخته

با دلی ویرانه از این کوچه های اشک وآه

غصه را از جاده های بی کسی آموخته

زندگی را بهر نانی کرده نابود و تباه

گرچه ایمان و امیدش را به کس نفروخته

«فرشید»

نگاه پنهونـــــــی نکن من عاشق نگاهتم

من عاشق و دیوونه ی صورت مثل ماهتم

هر چی بگی قبول دارم ای نازنین مهربون

هر جا بری منم میام عاشق سر به راهتم

نگاه پنهونـــــی نکن که بی قرار دیدنم

عاشق لحظه های اون نگاه بی گناهتم

چشمای بی نظیر تو ستاره های جونمه

همیشه من دیوونه ی چشمای دل سیاهتم

چه روز بی نشاطیه نیومدی کنار من

همیشه من شکسته ی همین یه اشتباهتم

بدونه تو مسافرم تو جاده ها یه عابرم

ببین که من مسافره غریب و بی پناهتم

«فرشید»

به کی بگم که چشمات، دوباره زندونم کرد

تو آسمون غصه، ستاره پنهونم کرد

به کی بگم که حرفام، توی گلو نشسته

که غصه های پنهون، وجودمو شکسته

به کی بگم که دردام نشسته توی قلبم
که دونه های اشکام میریزه روی قلبم

به کی بگم که دنیا ،بدون تو سرابه

تموم خاطراتم یه کاغذه رو آبه

به کی بگم؟ نگفتم که دردامو ندونن

نشونه های غم رو تو لحظه هام نخونن

به کی بگم؟ نگفتم تا راهمو نبندن

به غصه های جونم این آدما نخندن

به کی بگم نگفتم تا از چشات نیفتم

این همه غصه هامو به هیچ کسی نگفتم...

«فرشید»

اگه میخوای بری برو، ولی فراموشم نکن

مثل سراب صوتی ، صدات میاد تو گوشم

تو عالمی خیالی ، شراب عشق می نوشم

گاهی میای به خوابم ، تا که منو ببینی

داخل باغ شعرام ، یه دسته گل بچینی

ولی بگو خیالات ، تا کی ادامه داره؟

نمی دونی دل من ، چند روزه بی قراره؟

تو مرز خواب و رویا ، چرا باید بمونم؟

بگو ترانه هامو ، برای کی بخونم؟

این همه از تو گفتم ، به من نگاه نکردی

خودت بگو با این کار ، منو تباه نکردی؟

--------------------------------------

در جستجوی عشق جانم فدای تو

در گفتگوی عشق آید صدای تو...

در آسمان شب ای ماه من بیا

من بی تو مانده ام این سوی لحظه ها

باید برای تو جان را فدا کنم

در آسمان تو عشق را صدا کنم

در جستجوی تو دیوانه گشته ام

در نور شمع تو پروانه گشته ام

هر دم برای تو شعری سروده ام

همواره عاشقِ چشم تو بوده ام

ای نور جان من از من جدا مشو

دیگر مسافرِه ویرانه ها مشو

-----------------------------------

اگر تنها شویم باز هم خدا هست

امیدی در دل این نا کجا هست

نگو دنیای ما وهم و خیال است...

حقیقت بین این افسانه ها هست

نگو بیهوده ایم مانند مرداب

هزار رودخانه ی بی انتها هست

نگو دنیا به مانند کویر است

که زیر خاک هزاران کیمیا هست

نرو آن سوی دریای جدایی

که خوشبختی همینجا پیش ما هست

نرو در سرزمین غربت و درد

هنوز در شهر تو یک آشنا هست...

«فرشید»

در سرزمین حیله ، جایی برای من نیست

این شهر مه گرفته ،دیگر سرای من نیست

در شهر دود و نیرنگ ، این کوچه های بد رنگ

جز حیله من ندیدم ، از مردمان صد رنگ

دلخسته ام از اینجا ، از این همه خیانت

از این همه دروغ و نیرنگ بی نهایت

اینجا سرای درد و ویرانی و جدایی ست

من می روم از اینجا ، اینجا سرای من نیست

با قایقی شکسته ، با موج بی کسی ها

من می روم به شهری، در اوج بی کسی ها

تو با اون نگاه سرد ،جونمو آتیش میزنی
با لب دوخته شده ، به قلب من نیش میزنی

اون سکوت محض  تو  ،  صدای فریاد منه
لب تو مسیحمه؟ نه ! مثه جلاد منه

به چشام خیره میشی ، به قلب من چیره میشی
ولی حیف تو از دلت ، عین چشات تیره میشی

تو با اون چشم سیاه ، شیطونو کردی رو سفید
بی حیا و چش سفید تر از تو چشم من ندید

وقتی که حرف میزنم ، تو بی دلیل اخم می کنی
گاهی نیشخند میزنی ، روح منو زخم می کنی

حالمو گرفتی و غصه و غم دادی به من
حالا از پیشم برو ، حرف منو دیگه نزن

یادته اومدمو عشق ترانه هات شدم؟
تو برام نفس شدی منم هوا برات شدم؟

یادته صدای تو برای من ترانه بود؟
یادته دوری من برای تو بهانه بود؟

ولی حالا چی شده که اینطوری برای من
نداری حوصله و مزاحمه صدای من

اون نگاه سرد تو داره به این دلم میگه
که دیگه خسته شدی ، آره باید برم دیگه

توی این دو رنگی ها  نفهمیدم رنگ تو رو
اما دست کم شناختم اون دل سنگ تو رو

اگه عشق اینه که با یه دلخوری تموم بشه
کاش یه روز عشق ، به تموم آدما حروم بشه!

«فرشید»